کتمان سرّ ۱۴
هل من مزید
تلاوت قرآن جزء برنامههای شبانه روزی آقا بود؛ شبها قبل از خواب سور مسبحات را در اولویت قرار داده بودند. حاج جواد آقا میفرمود: «روزی بعد از ظهر خدمت آقا رسیدم، دیدم مشغول خواندن قرآن هستند لحنشان بهقدری سوزناک بود که هر دلی را به سوی خود جذب میکرد من هم درحالت سکوت نشستم و گوش فرا دادم تا اینکه رسیدند به آیه "یوم نقول لجهنم هل امتلأت و تقول هل من مزید "؛ با صدای بلند شروع کردند به گریه کردن و همینطور اشک میریختند و میگفتند "هل من مزید." در چنین حالاتی است که آدمی متوجه میشود این عالمان متقی از این مطالب نورانی چه میفهمند و ما چه میبینیم.» آری، آنهائی که به ابدان فرشیاند و به ارواح عرشی، نور حقیقت در دلشان تابیده و روح یقین و اطمینان را شهود میکنند. چنین فانیان فی الله و باقیان بالله در کلام نورانی امیرالمؤمنین(ع) با این وصف بیان شده است که میفرماید: «... صحبوا الدنیا بابدان و ارواحهم معلقه بالمحل الاعلی... » ( در دنیا با بدنهائی زندگی میکنند که ارواح شان به جهان بالا پیوند خورده است.) با مشاهده ایمان یقینی انسانهای کامل، بیان نورانی حضرت علی (ع) در اوصاف متقین به ذهن متبادر میشود که فرمودند: «... و اذا مروا بآیۀ فیها تخویف اصغوا الیها مسامع قلوبهم و ظنوا ان زفیر جهنم و شهیقها فی اصول آذانهم. » ( هرگاه به آیهای می رسند که ترس از خدا در آن باشد، گوش دل به آن میسپارند و گویا صدای بر هم خوردن شعلههای آتش در گوششان طنین افکن است.)
○دسته بندی
